Ostracism

Θραύσματα εξορίας, ταυτότητας και ψηφιακής σιωπής

Η σειρά αυτή ανασυνθέτει το αρχαίο ελληνικό έθιμο του οστρακισμού ως σύγχρονη γλώσσα αποκλεισμού, κατακερματισμού της ταυτότητας και συμβολικής απουσίας. Μέσα από θραύσματα σκυροδέματος, σπασμένες οθόνες, hashtags και αρχαϊκές επιγραφές, ο Γιώγος αναστοχάζεται πάνω στην πολιτική αλλοτρίωση, στο brain drain και στη μετα-ψηφιακή μοναξιά. Κάθε αντικείμενο γίνεται όστρακο — δοχείο για ονόματα, απώλειες, διαγραμμένους πολίτες. Συνδυάζοντας κλασικές αναφορές με τεχνολογικά απορρίμματα και επιτελεστικές χειρονομίες, το Ostracism θέτει το ερώτημα αν η εξορία σήμερα επιβάλλεται με ψήφους ή με αλγόριθμους, και αν αναγνωρίζουμε ακόμα τα θραύσματα της κοινής μας ταυτότητας.

#gnothisauton

2017
Σκυρόδεμα, ακρυλικό χρώμα
Μεταβλητές διαστάσεις

Ένα μοναχικό σπασμένο όστρακο φέρει το δελφικό παράγγελμα «Γνώθι σαυτόν» γραμμένο σε greeklish ως #gnothisafton. Το έργο παραπέμπει στη γλώσσα των κοινωνικών δικτύων και στην επιφανειακότητα της ψηφιακής κατασκευής της ταυτότητας. Θρυμματισμένο και μετατρεμένο σε hashtag, το θραύσμα ρωτά αν η αληθινή αυτογνωσία είναι ακόμα δυνατή σε έναν κόσμο επιμελημένων προσωπείων και αλγοριθμικού αντιπερισπασμού.

300 Όστρακα Ο Οστρακισμός του Έλληνα

2017
Σκυρόδεμα, ακρυλικό χρώμα
Μεταβλητές διαστάσεις

Με αναφορά στην αρχαία δημοκρατική πρακτική του οστρακισμού, η εγκατάσταση αποτελείται από 300 θραύσματα — ένα για κάθε έδρα της Βουλής. Κάθε όστρακο φέρει μια παραλλαγή του ονόματος «Έλληνας» (Έλλην, Πελασγός, Γρεκός), χαραγμένη με αρχαϊκές μορφές γραμμάτων (π.χ. ανεστραμμένο Λ, Η με διπλή μπάραν), ως νεύμα προς την ιστορική καλλιγραφία και τη συμβολική παραμόρφωση. Φτιαγμένο από περισσεύματα πλακών σκυροδέματος και χρώμα τοίχου από το σπίτι του καλλιτέχνη, το έργο σχολιάζει την πολιτική αλλοτρίωση και το σύγχρονο brain drain — αναπαριστώντας το τελετουργικό της εξορίας πάνω σε μια ολόκληρη γενιά πολιτών.

#NOT DADA JUST DATA

2020
Οθόνη υπολογιστή, ακρυλικό χρώμα
Μεταβλητές διαστάσεις

Ζωγραφισμένο πάνω σε πεταμένη οθόνη υπολογιστή, το λογοπαίγνιο αυτό αντιπαραθέτει την ιστορική πρωτοπορία του Dada με τη σημερινή κουλτούρα των δεδομένων. Αντικαθιστώντας τη χειρωνακτική με κώδικα και τον αυθορμητισμό με αλγορίθμους, το έργο ασκεί κριτική στη μετανάστευση της καλλιτεχνικής πρόθεσης από την ένσωμη χειρονομία στην ποσοτικοποιημένη παρουσία. Ειρωνικό και ελεγειακό μαζί, ρωτά αν εξακολουθούμε να κάνουμε τέχνη — ή απλώς επεξεργαζόμαστε πληροφορία.

Acropolis is Dead

2017
Τσιμεντόλιθος, στενσίλ
20 × 40 × 15 εκ.

Ένα μπρουταλιστικό αντικείμενο με μια διακήρυξη σε στενσίλ — ACROPOLIS IS DEAD. Το έργο λειτουργεί ως εννοιολογική χειρονομία κριτικής τόσο στη διάβρωση των δημοκρατικών ιδανικών στη σύγχρονη Ελλάδα όσο και στην υποβάθμιση της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής ταυτότητας. Με το πιο κοινότοπο αστικό υλικό — το τσιμεντότουβλο — το έργο μιλάει για την κατάρρευση της νεοκλασικής συνέχειας και την επικράτηση μιας ασύνδετης, κερδοσκοπικής δόμησης στην πρωτεύουσα.

e-Ostrakism

2021
Πέτρα, iPhone
Μεταβλητές διαστάσεις

Ένα σύγχρονο όστρακο για την αρχαιολογία του μέλλοντος. Ως συνέχεια της σειράς «Ο Οστρακισμός του Έλληνα», το έργο καταπιάνεται με την κοινωνική απομόνωση της ψηφιακής εποχής. Η λέξη «ΈLLIΝΑ» είναι χαραγμένη στην οθόνη του παλιού iPhone του καλλιτέχνη με θραύσμα πέτρας από τις πλαγιές της Ακρόπολης — με αναφορά τόσο στα graffiti των τρένων όσο και στο αρχαίο τελετουργικό της χάραξης ονομάτων στα όστρακα. Το έργο γεφυρώνει χρόνο, μέσο και ταυτότητα, σημαδεύοντας την εξορία ως φυσική και συμβολική μαζί στη μετα-ψηφιακή συνθήκη.

Αλφαβητικό Ρεύμα

2021
Οικολογική βιοδιασπώμενη χρωστική σε πέτρα (προτεινόμενο)
Μη υλοποιημένη πρόταση land art

Αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια μηνιαίας φιλοξενίας στη Σόφια (ECHO II – Traditions in Transition). Το εννοιολογικό αυτό πρότζεκτ πρότεινε μια μεγάλης κλίμακας παρέμβαση land art στο Ποτάμι των Λίθων της Μπογιάνα, στο όρος Βιτόσα — μια μοναδική παγετώδης ροή λίθων, γνωστή για τον φυσικό της συμβολισμό γεωλογικής μνήμης και αργής μεταμόρφωσης.

Το έργο συνέλαβε τον τόπο ως υπαίθριο παλίμψηστο, με κάθε ογκόλιθο σημαδεμένο με ένα γράμμα από το ελληνικό, το βουλγαρικό ή το πρώιμο κυριλλικό αλφάβητο. Κάθε πέτρα θα γινόταν όστρακο — δοχείο νοήματος, εξορίας και πολιτισμικής ταυτότητας. Η πρόταση αναστοχαζόταν τη γλώσσα ως κοινή αλλά κατακερματισμένη κληρονομιά, προτείνοντας τη συνύπαρξη μέσω της τυπογραφικής συνύπαρξης.

Αν και η έρευνα ολοκληρώθηκε και η πρόταση υποβλήθηκε επισήμως, το έργο δεν υλοποιήθηκε λόγω γραφειοκρατικών περιορισμών του Δήμου Σόφιας.